فــــصــل تازه

       

این ترانه ها همیشه ناتمام می مانند

و تو نا تمام تر از همه ترانه ها

به من نخند

من هیچگاه

گوشی برای شنیدن نیافته ام

حتی برای نگاه کردن قانون وضع می کنند

طفلکی چشمها

که برای بیان یک دوست داشتن ساده

هزار بار این پا و آن پا می کنند

و بعد

چه راحت متهم می شوند

طفلکی چشمها

طفلکی چشمها

       

کلاغ تنها

یه کلاغه پیر و تنها روی این شاخه نشسته

یه سیاهه زشت بی کس ، یه کلاغه دل شکسته

نه قراری واسه موندن ، نه امیدی واسه پرواز

نه لبائی که بخندن ، نه صدائی واسه آواز

همه عمر درازش توی این سیاهی بوده

هیچ کسی برای قلبش حرف عشقی نسروده

خیلی وقت پیش ، همه عشقش یه کبوتر سفید بود

اونی که برای قلبش آخرین نور امید بود

چه شبایی که به یادش تا سحر ستاره می شمرد

روز که میشد واسه عشقش یه سبد ترانه می برد

اما آخه کی شنیده یه کلاغ آواز بخونه

یه کبوتر نمی تونه عاشق کلاغ بمونه

اینه که یه روز پاییز ، کبوتر حرف سفر زد

گریه کلاغو نشنید توی آسومنا پر زد

حالا این کلاغ تنها ، مونده با یه عالمه یاد

تو صداش هیچی نمونده ، حتی گریه حتی فریاد

اما تو شباش دوباره سفره ترانه بازه

تا نفس داره می تونه به ترانه دل ببازه

تمومه خاطره هاشو به ترانه ها سپرده

اما با صدای زشتش دل هیچ کس رو نبرده

       

زندگی در بسیاری از لحظه ها عاری از هرنوع معنا و مفهومی است

این ما هستیم که با مجموعه عملکردهایمان به زندگی معنا و مفهوم می بخشیم .

زندگی به خودی خود نه بد است نه خوب - نه تلخ است نه شیرین - نه ظالمانه است و نه سرشار از عدالت ...

انسان فقط یک موجود زنده نیست : بلکه خود هم زنده است و هم زندگیست .

این حوادث نیستند که انسان را امیدوار یا ناامید می کنند :

این طرز نگاه کردن ما به حوادث است و زاویه دید ما که مایه اصلی یاس و امید را می سازد .

انسان هنوز یاد نگرفته آنگونه به حوادث نگاه کند که تلخ ترین و دردناک ترین آنها را هشیار کننده ـ نیرو دهنده ـ تجربه بخش ـ برانگیزنده و آینده ساز ببیند .

استخراج قدرت از درون ضعف ـ استخراج ایمان از قلب بی ایمانی ـ بیرون کشیدن آرامش از اعماق آشفتگیها ـ تراشیدن و سخت تراشیدن سنگ حجیم و بدقواره ی سرخوردگیها ، آنگونه که از درون آن پیکره صیقل و سنگی و استوار دلبستگی به آینده بیرون کشیده شود .

این وظیفه انسان عصر ماست ، و این وظیفه من و توست بعنوان آدمهائی که ناگزیر ، عصر خویش را پذیرفته ایم و با آن درگیر شده ایم .

باور کن که این نگاهی بسیار فلسفی ، پیچیده و عمیق به زندگی و ارزشهای آن نیست ، این فقط ساده نگاه کردن است ؛

ساده و صادقانه و سازنده نگاه کردن .

ما روزگار خویشتنیم ، زمان و زمانه خویشتنیم و جایگاه خویشتن

ما نفس زندگی هستیم و ماده و روح زندگی ...

آیا زندگی را چگونه می خواهی ؟

آنگونه که می خواهی بساز

از هم امروز

از همین حالا ...

       

هنوزم خیس میشه چشمام وقتی یاد تو می افتم

هنوزم میای تو خوابم تو شبای پرستاره

هنوزم می گم خدایا : کاشکی برگرده دوباره

و من هنوز غرق پندار هنوزم

که چرا

هنوز

هنوز نرسیده است